اوج آسمان

انسانیت

در کتاب آزادی معنوی  استاد شهید مطهری  نوشته شده:

     " یک دستور که در تمام ادیان جهان یافت میشود این است که:

برای دیگران همان را دوست بدار که برای خود دوست می داری  و برای دیگران همان را مپسند که برای خود نمی پسندی.

ما چرا علی علیه السلام را یک انسان کامل میدانیم؟ برای اینکه درد اجتماع را حس میکرده، برای اینکه من او به ما تبدیل شده بود، برای اینکه خود او خودی بود که همه انسانها را جذب میکرد. او بصورت یک فرد مجزا از انسانهای دیگر نبود بلکه واقعا خودش را به منزله یک عنصر، یک انگشت، یک عصب در یک بدن احساس میکرد که وقتی ناراحتی ای در یک جای بدن پیدا میشود، این عضو ناآرام و بیقرار میشود..  "

 

ما این حدیث را بارها و بارها از کودکی تاکنون شنیده ایم که احبب لغیرک ما تحب لنفسک و اکره له ما تکره لها ؛ اما براستی آیا به آن عمل میکنیم؟ آیا واقعا آنچه برای خود و خانواده خود میپسندیم برای دیگران هم بهمان نحو، رفتار میکنیم؟ آیا همان ارزش و احترامی را که دوست داریم برای ما و وقت ما قائل باشند، برای دیگران هم قائلیم؟؟

چرا وقتی درصدد انجام کاری هستیم یک لحظه به این موضوع فکر نمیکنیم و خودمان را جای دیگران نمیگذاریم؟

 

...

پيام هاي ديگران()        link        شنبه ۱٧ اسفند ،۱۳٩٢ - ز. ش.